Κάθε 17 Νοέμβρη αναμετριόμαστε με το σήμερα

Η 17η Νοεμβρίου δεν είναι μόνο η κορύφωση του αντιδικτατορικού αγώνα. Είναι ένα καθοριστικό σημείο αναφοράς της Ελληνικής Δημοκρατίας. Για αυτό και το Πολυτεχνείο ζει βαθιά ριζωμένο στη συνείδηση του ελληνικού λαού.

Η ελευθερία, η δημοκρατία και η κοινωνική δικαιοσύνη δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα είναι ποτέ αυτονόητες. Απαιτούν συνεχή αγώνα, εγρήγορση και πολίτες που δεν συμβιβάζονται με «λιγότερο ήλιο».

Γιατί η Δημοκρατία δεν εξαντλείται στην κάλπη.

Κρίνεται καθημερινά στην πράξη: στο κράτος δικαίου, στη δικαιοσύνη, στον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στην ελευθερία της έκφρασης.

Κρίνεται στο δικαίωμα κάθε ανθρώπου να ζει και να εργάζεται με αξιοπρέπεια, να έχει ποιοτική δημόσια Παιδεία και Υγεία, χωρίς φόβο, αποκλεισμούς και παρακολουθήσεις, σε ένα κόσμο ειρηνικό.

«Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό, […]

αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο», έγραφε ο Γιάννης Ρίτσος.

Εκεί βρίσκεται και το βαθύτερο νόημα του Πολυτεχνείου: στην ευθύνη να μη βολευόμαστε με λιγότερη ελευθερία, λιγότερη δημοκρατία, λιγότερη δικαιοσύνη.

Κάθε 17 του Νοέμβρη δεν επιστρέφουμε στο χθες. Αναμετριόμαστε με το σήμερα, ο καθένας και η καθεμία από το δικό του μετερίζι.

Τιμή σε όσους αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν για την ελευθερία και τη δημοκρατία.

Σε όσες και όσους στάθηκαν θαρραλέα απέναντι στη χούντα και τα τανκς.

Στη μνήμη τους οφείλουμε να σταθούμε όρθιοι