«Πλεονάσματα με ξένα λεφτά: 3,9 δισ. ευρώ «φέσια» του Δημοσίου – Στα 1,37 δισ. τα χρέη των δημόσιων νοσοκομείων!»
3,9 δισ. ευρώ χρωστά το ελληνικό Δημόσιο σε επιχειρήσεις και προμηθευτές, στερώντας πολύτιμη ρευστότητα από την πραγματική οικονομία, την ώρα που η κυβέρνηση πανηγυρίζει για τα πρωτογενή πλεονάσματα.
Ιδιαίτερα αποκαλυπτική είναι η κατάσταση στο Εθνικό Σύστημα Υγείας. Τα δημόσια νοσοκομεία οφείλουν στους προμηθευτές τους 1,367 δισ. ευρώ, ποσό αυξημένο κατά 397,4% σε σχέση με το 2019! Οι προμηθευτές καλούνται ουσιαστικά να χρηματοδοτούν με δικά τους κεφάλαια τη λειτουργία των νοσοκομείων, ενώ η χώρα έχει ήδη καταδικαστεί από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τις καθυστερήσεις στις πληρωμές.
Με κοινοβουλευτική ερώτηση προς τους υπουργούς Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών και Υγείας, ο Σωκράτης Φάμελλος, βουλευτής Β’ Θεσσαλονίκης ζητά συγκεκριμένο και δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα αποπληρωμής των οφειλών, μέτρα για τον περιορισμό των χρεών των νοσοκομείων και εξηγήσεις για τη μη συμμόρφωση της χώρας με την ευρωπαϊκή νομοθεσία.
Την ίδια ώρα, αντί για ουσιαστική αντιμετώπιση του προβλήματος, η κυβέρνηση εξαγγέλλει ψηφιακές πλατφόρμες με το όνομα «Συνέπεια»!
Η “Συνέπεια” δεν χρειάζεται άλλη ψηφιακή πλατφόρμα. Χρειάζεται πολιτική βούληση για να εξοφληθούν τα 3,9 δισ. ευρώ που οφείλει το Δημόσιο στην αγορά, εκ των οποίων 1,37 δισ. ευρώ στους προμηθευτές των δημόσιων νοσοκομείων. Οι επιχειρήσεις δεν μπορεί να χρηματοδοτούν το κράτος και οι προμηθευτές του ΕΣΥ να επωμίζονται το κόστος της υποχρηματοδότησης της δημόσιας υγείας. Η κυβέρνηση οφείλει να πληρώσει τα χρέη της και να σταματήσει να βαφτίζει την κρατική ασυνέπεια δημοσιονομική επιτυχία.
Ακολουθεί το κείμενο της Ερώτησης:
Αθήνα, 18 Νοεμβρίου 2026
Ερώτηση
Προς τους κ.κ. Υπουργούς
Εθνικής Οικονομίας & Οικονομικών
Υγείας
Θέμα: «Πρωτογενή πλεονάσματα με απλήρωτους προμηθευτές – Το Δημόσιο χρωστά 3,9 δισ. ευρώ στην αγορά»
Το ελληνικό Δημόσιο εξακολουθεί να λειτουργεί ως ένας από τους μεγαλύτερους κακοπληρωτές της αγοράς, στερώντας πολύτιμη ρευστότητα από χιλιάδες επιχειρήσεις, παρά τις κυβερνητικές διακηρύξεις περί δημοσιονομικής σταθερότητας και αποτελεσματικής λειτουργίας του κράτους.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους για τον Νοέμβριο 2026, οι ληξιπρόθεσμες οφειλές της Γενικής Κυβέρνησης προς τρίτους ανήλθαν τον Σεπτέμβριο του 2026 σε 2,901 δισ. ευρώ, ενώ οι εκκρεμείς επιστροφές φόρων διαμορφώθηκαν σε 979 εκατ. ευρώ. Συνολικά, επομένως, το Δημόσιο στερεί από την αγορά ρευστότητα ύψους περίπου 3,88 δισ. ευρώ. Μόνο τα δημόσια νοσοκομεία οφείλουν στους προμηθευτές τους 1,367 δισ. ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί στο 397,4% του επιπέδου του 2019!
Πρόκειται για μια εικόνα που αποκαλύπτει την πραγματική λειτουργία του δήθεν επιτελικού κράτους του κυρίου Μητσοτάκη. Η κυβέρνηση εμφανίζει δημοσιονομικά πλεονάσματα, αλλά μεταφέρει το κόστος της δικής της ασυνέπειας στις επιχειρήσεις και στους προμηθευτές του Δημοσίου. Τους αναγκάζει να χρηματοδοτούν με ίδια κεφάλαια ή τραπεζικό δανεισμό τις υποχρεώσεις του κράτους, την ώρα που οι ίδιοι εξακολουθούν να επιβαρύνονται με φόρους, εισφορές και προσαυξήσεις όταν καθυστερούν τις δικές τους πληρωμές. Πρόκειται για μια πολιτική δύο μέτρων και δύο σταθμών, με τις επιχειρήσεις να καλούνται να είναι απολύτως συνεπείς απέναντι στο κράτος, ενώ το κράτος δεν εκπληρώνει τις δικές του υποχρεώσεις.
Ιδιαίτερα ανησυχητική είναι και η ευρωπαϊκή διάσταση του ζητήματος. Με την απόφαση της 19ης Ιουνίου 2025 στην υπόθεση C-317/24, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης καταδίκασε την Ελλάδα για παραβίαση της Οδηγίας 2011/7/ΕΕ, λόγω υπέρβασης των νόμιμων προθεσμιών πληρωμής από δημόσια νοσοκομεία. Παρά την καταδίκη, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή απέστειλε την 1η Οκτωβρίου 2026, νέα προειδοποιητική επιστολή στην Ελλάδα (INFR(2019)2298), κατ’ εφαρμογή του άρθρου 260 ΣΛΕΕ, διαπιστώνοντας ότι η χώρα δεν έχει συμμορφωθεί με τη δικαστική απόφαση. Η εξέλιξη αυτή εκθέτει τη χώρα σε νέα παραπομπή στο Δικαστήριο της ΕΕ και σε ενδεχόμενη επιβολή χρηματικών κυρώσεων.
Την ίδια στιγμή, η εξαγγελία του Υπουργού κ. Πιερρακάκη για μία ακόμη ψηφιακή πλατφόρμα, με το όνομα «Συνέπεια», δεν μπορεί να κρύψει την ασυνέπεια της κυβέρνησης. Το πρόβλημα της οικονομίας δεν είναι αν το κράτος θα ψηφιοποιήσει την ασυνέπειά του, αλλά αν και πότε θα εξοφλήσει τις υποχρεώσεις του. Άλλωστε, ο αρμόδιος Υπουργός Εθνικής Οικονομίας δεν χρειάζεται μια νέα πλατφόρμα για να πληροφορηθεί ότι οι οφειλές των δημόσιων νοσοκομείων προς τους προμηθευτές τους ξεπερνούν το 1,3 δισ. ευρώ.
Επειδή, η κυβέρνηση, δεν διασφαλίζει την έγκαιρη εξόφληση των υποχρεώσεων του Δημοσίου και οδηγεί τη χώρα ενώπιον νέων παραπομπών στο Δικαστήριο της ΕΕ.
Επειδή, η κυβέρνηση συσσωρεύει ληξιπρόθεσμες οφειλές, στερώντας πολύτιμη ρευστότητα από την πραγματική οικονομία και μετακυλίοντας το κόστος της κρατικής ασυνέπειας στις επιχειρήσεις.
Επειδή, το Δημόσιο δεν μπορεί να απαιτεί απόλυτη συνέπεια από πολίτες και επιχειρήσεις, επιβάλλοντας εξοντωτικές επιβαρύνσεις για τις δικές τους καθυστερήσεις, όταν το ίδιο παραβιάζει συστηματικά τις υποχρεώσεις του.
Επειδή, η ανεξέλεγκτη συσσώρευση ληξιπρόθεσμων οφειλών του ελληνικού δημοσίου προς τους προμηθευτές του ήταν μέρος των ευρύτερων προβλημάτων δημοσιονομικής διαχείρισης που προκάλεσαν οι κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και συνετέλεσαν στην είσοδο της χώρας στα μνημόνια.
Ερωτώνται οι κ.κ. Υπουργοί:
- Με βάση ποιο συγκεκριμένο και δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα προτίθεται η κυβέρνηση να προχωρήσει στην αποπληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών του δημοσίου προς τους προμηθευτές του και ποιες πιστώσεις έχουν προβλεφθεί για τον σκοπό αυτό;
- Ποια συγκεκριμένα μέτρα έχουν ληφθεί για τον περιορισμό των οφειλών των δημόσιων νοσοκομείων, οι οποίες υπερβαίνουν τα 1,3 δισ. ευρώ, και πώς δικαιολογείται η συνεχιζόμενη συσσώρευσή τους, παρά τη δικαστική καταδίκη της χώρας από το ΔΕΕ;
- Ποια απάντηση έδωσε η ελληνική κυβέρνηση στην προειδοποιητική επιστολή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής της 1ης Οκτωβρίου 2026 και ποια συγκεκριμένα μέτρα συμμόρφωσης έχουν ήδη εφαρμοστεί, ώστε να αποτραπεί νέα παραπομπή και ενδεχόμενη επιβολή χρηματικών κυρώσεων;
- Πώς συμβιβάζεται η συσσώρευση δισεκατομμυρίων ευρώ ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων του Δημοσίου με την επίτευξη υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων; Ποιος αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη για τη μετακύλιση του κόστους της κρατικής ασυνέπειας στις επιχειρήσεις και στην πραγματική οικονομία;
Ο ερωτών βουλευτής
Σωκράτης Φάμελλος